About Us

Views

Members

Commissions

CoR External Relations

News

Events

People

Stay In Touch

03 March 2011 / PL

Silna spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna czynnikiem napędowym wzrostu w Unii Europejskiej

Zalecenia Grupy PPE w Komitecie Regionów na wiosenny szczyt Rady Europejskiej w 2011 r.

  • Unia Europejska musi stawić czoła wielu wyzwaniom, jeśli chce zwiększyć wzrost gospodarczy. Podejmuje wysiłki, aby przezwyciężyć kryzys gospodarczy i finansowy, zapewnić stabilność finansów publicznych, skorygować stany nierównowagi makroekonomicznej, z uwzględnieniem zmian demograficznych i zmian klimatu.
  • Wiele problemów społecznych, gospodarczych i ekologicznych ma często bezpośredni wpływ na władze lokalne i regionalne i to one właśnie muszą zajmować się trudnościami wynikającymi z tego tytułu w codziennym życiu obywateli.
  • Przede wszystkim należy podkreślić, że polityka spójności jest najważniejszym instrumentem, który pozwala zrealizować strategiczny cel traktatu lizbońskiego – doprowadzić do zmniejszenia dysproporcji społeczno-gospodarczych i różnic w rozwoju między poszczególnymi obszarami oraz zadbać o równe szanse wszystkich państw członkowskich i regionów uczestnictwa w procesie integracji europejskiej.
  • W tym kontekście i w nawiązaniu do wiosennego szczytu Rady Europejskiej w dniach 24-25 marca 2011 r. Grupa PPE w Komitecie Regionów ponownie przedstawia swoje stanowisko dotyczące obecnego i przyszłego znaczenia spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej dla stymulowania wzrostu w Unii Europejskiej.

 

Z tego względu Grupa PPE w Komitecie Regionów:

Polityka spójności – czynnik solidarności, wzrostu i integracji w konstrukcji UE

  1. Podkreśla istotne znaczenie polityki spójności dla harmonijnego rozwoju Unii Europejskiej ze względu na rolę tej polityki w zmniejszaniu różnic między regionami i miastami oraz jej wkład w zwiększenie PKB; spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna musi więc pozostać centralnym elementem europejskiego modelu integracji.
  2. Przypomina, że polityka spójności jako polityka inwestycji w rozwój, sprawdziła się już jako narzędzie stymulujące gospodarkę regionów i miast, a tym samym państw członkowskich. Z tego względu należy wzmocnić powiązanie między polityką spójności a stałymi ramami polityki gospodarczej, jednak w taki sposób, aby nie ucierpiały z tego powodu władze regionalne i lokalne.
  3. Podkreśla, że budżet UE to istotny przejaw i narzędzie realizacji założeń europejskiej integracji i solidarności. Unia Europejska potrzebuje wystarczających środków własnych, które muszą być wykorzystywane zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, a jednocześnie stale podnosić wartość dodaną UE.
  4. Z zadowoleniem przyjmuje propozycje zawarte w piątym sprawozdaniu w sprawie spójności, aby przyznać polityce spójności, opartej na podejściu zdecentralizowanym i na systemie wielopoziomowego sprawowania rządów, znaczącą rolę w łączeniu celów strategii „Europa 2020” z nowymi zadaniami stojącymi przed władzami lokalnymi i regionalnymi.
  5. Podziela zdanie, że większość dostępnych środków powinna w dalszym ciągu być przyznawana regionom i państwom członkowskim znajdujących się w najgorszej sytuacji, aby pomóc w zmniejszeniu różnic w rozwoju, a zatem przyczynić się do zapewnienia sprawiedliwych szans regionom, jak i do pogłębiania europejskiej solidarności.
  6. Popiera propozycje Komisji dotyczące regionów w okresie przejściowym, gdyż zwłaszcza byłe regiony konwergencji wymagają szczególnego wsparcia, tak by nagłe zaprzestanie finansowania nie naraziło na szwank sukcesów osiągniętych dzięki środkom z funduszy strukturalnych.
  7. Podkreśla, że w ramach celu „Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie” trzeba nadal wspierać wszystkie pozostałe regiony Unii Europejskiej w umacnianiu przede wszystkim innowacji, spójności społecznej i konkurencyjności.
  8. Zwraca uwagę, że współpraca terytorialna musi – ze względu na jej dużą wartość dodaną w wymiarze europejskim – także w przyszłości pozostać samodzielnym celem, służącym wspieraniu współpracy transgranicznej, ponadnarodowej i międzyregionalnej i wnosić w ten sposób konkretny wkład w spójność terytorialną w Unii Europejskiej.

    Polityka spójności a cele strategii „Europa 2020”
  9. Podkreśla, że dzięki polityce spójności zostały już osiągnięte konkretne rezultaty w realizacji celu inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu. Polityka spójności w przyszłości będzie konsekwentnie ukierunkowywana na podobne cele, lecz jednocześnie nie może ona się stać zwykłym narzędziem wdrażania innych strategii rozwoju.
  10. Z zadowoleniem przyjmuje konkluzje Rady Unii Europejskiej w sprawie piątego sprawozdania w sprawie spójności, w których podkreśla się, że cele strategii „Europa 2020” mogą być osiągnięte w sposób trwały jedynie pod warunkiem, że dysproporcje w poziomie rozwoju na terenie UE będą w dalszym ciągu zmniejszane.
  11. Podziela opinię Rady, że polityka spójności, poprzez swą ustaloną wielopoziomową strukturę sprawowania rządów, może dostarczać pozytywnych bodźców i wsparcia, by zapewnić większe poczucie odpowiedzialności za realizację celów strategii „Europa 2020” na szczeblu lokalnym i regionalnym.

    Odpowiedzialność za opracowanie i wdrażanie strategii „Europa 2020”
  12. Podkreśla, że władze lokalne i regionalne przyczyniają się bezpośrednio do realizacji celów strategii „Europa 2020” i są za to odpowiedzialne. Popiera ustanowienie paktów terytorialnych jako konkretnego przejawu zasady partnerstwa na szczeblu centralnym, regionalnym i lokalnym.
  13. Podkreśla z naciskiem, że ustanowienie paktów terytorialnych nie powinno być rozumiane jako nowy instrument biurokratyczny, lecz jako integralny element krajowych programów reform, który umożliwi realizację zasady wielopoziomowego sprawowania rządów poprzez konkretne partnerstwo władz centralnych, regionalnych i lokalnych, z pełnym poszanowaniem ustawodawstwa krajowego.
  14. Zwraca uwagę, że Parlament Europejski i Komitet Regionów oficjalnie wspierają pakty terytorialne. Z tego względu proponuje, aby prezydencja węgierska uwzględniła propozycję dotyczącą paktów terytorialnych w odniesieniu do strategii „Europa 2020” w konkluzjach z nadchodzącego wiosennego szczytu UE w marcu jako część zaleceń ze szczytu dotyczących krajowych programów reform.

    Wydajność i osiągnięcia polityki spójności przy wzmacnianiu działań w zakresie budowania potencjału na szczeblu lokalnym i regionalnym
  15. Podkreśla konieczność podejścia całościowego do polityki spójności, polityki rolnej i rybackiej, jeśli chodzi o rozwój regionalny, i postuluje lepszą koordynację i utworzenie wspólnych ram strategicznych z myślą o wdrażaniu funduszy.
  16. Popiera pomysł, aby priorytety i zakres interwencji poszczególnych funduszy były ustalane w procesie oddolnym w zależności od potrzeb i strategii regionalnych. Odrzuca więc wszelkie próby odgórnego określania stałego poziomu udziału poszczególnych funduszy na szczeblu europejskim.
  17. Popiera przeprowadzenie przeglądu budżetu Wspólnoty, który odpowiadałby potrzebom regionów i miast UE i zapewniał elastyczność wystarczającą do wyboru strategii oraz który byłby ściśle związany z procedurą wdrażania w terenie i we współpracy między różnymi jednostkami terytorialnymi.
  18. Jest zdania, że obowiązujące obecnie zasady polityki spójności w odniesieniu do systemu wielopoziomowego sprawowania rządów, pomocniczości i proporcjonalności, wieloletniego planowania programów, partnerstwa i zarządzania programami w oparciu o wskaźniki oraz oceny sprawdziły się. W tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje próby wzmocnienia partnerstwa i dialogu między Komisją, państwami członkowskimi oraz władzami regionalnymi i lokalnymi, co powinno mieć również odzwierciedlenie w umowach o partnerstwie w dziedzinie rozwoju i inwestycji.
  19. Stwierdza, że obecny system zarządzania środkami jest zbyt skomplikowany i podatny na błędy. Dlatego wspólnym celem wszystkich zainteresowanych stron musi być zmniejszenie biurokracji oraz uproszczenie zarządzania środkami i procedur rozliczania i audytu.
  20. Usilnie zachęca władze regionalne i lokalne, aby zgromadziły odpowiednie zasoby finansowe i instytucjonalne, co zapewniłoby skuteczniejsze zarządzanie programami i rozsądniejsze gospodarowanie unijnymi środkami finansowymi oraz usprawniłoby realizację skomplikowanych projektów finansowanych przez UE. Chodzi tu głównie o trudności natury administracyjnej i biurokratycznej. Z tego względu wzywa Unię Europejską do zorganizowania specjalnych szkoleń oraz programów Erasmus dla władz regionalnych i lokalnych.
  21. Podkreśla potrzebę zapewnienia odpowiednich poziomów finansowania, szczególnie w kontekście cięć w budżetach publicznych, co umożliwi władzom regionalnym i lokalnym uczestnictwo w głównych projektach finansowanych ze środków funduszy strukturalnych.